Chips, winegums, engelse drop, kauwgum,
candybars, wat kun allemaal niet
krijgen in het modern uitgeruste fitnesscentrum?
Het arsenaal aan zoetigheid
voor de snelle trek stijgt in rap
tempo. Enigszins verbaasd volg ik de
aanprijzingen en uitstalling in het fitnesscentrum
of de daarbijbehorende
horecagelegenheid. Hoor me goed! Ik
heb niks tegen een zoete snack. Maar
de breed uitgemeten counter met
snoep staat mij toch een beetje tegen.
Temeer omdat ik zojuist sport- en
gezondheidscentrum X ben binnen
gelopen. In mijn gemiddelde werkweek
kom ik zo nogal eens een zakje, rolletje
en wikkeltje tegen. Uiteraard niet alleen
maar op de bezochte centra, maar ook
gedurende mijn rondreis van cliënt
naar cliënt. De benzinestations zijn ook
prima gelegenheden om je tank eens
goed ‘te vullen.’ Eenmaal in de rij bij de
kassa aangekomen, sta je altijd even op
je beurt te wachten. Links en rechts
naast je staren de candybars je verlekkerd
aan.Wie kent er dan niet een klein
zwak moment dat direct gevolgd
wordt door signaaltje vanuit je hypothalamus.
Geef daar maar eens weerstand
aan.
De oprukkende groei en het aanbod
van snoep is niet meer te stoppen.
Maar ook het formaat niet! Alle merken
candy bars, en ik zou willen dat ik
er één kende die het niet deed, hebben
diverse maatvarianten.Vanuit historisch
suikerperspectief weet ik uit ervaring
dat in mijn jeugd de Milky Way en Mars
één maat hadden. Geen discussie over
mogelijk. Inmiddels hebben de afgelopen
jaren laten zien dat het zoetformaat
van ‘normaal’ naar micro, mini,
maar vooral ook Xtra Large formaten
als zoete broodjes over de toonbank
vliegen. Bij tankstations, scholen, cafetaria
én ook de fitnesscentra. Het blijft
een vreemde combinatie met een alsmaar
uitdijende bevolking. Helaas geldt
dat van jong tot oud.Wie kent niet de
Mars King Size en de Snickers Big One
of de KitKat Crunch. Loopt het water
je ook al niet in de mond bij een Twix
Xtra? Uit recent onderzoek van het
RIVM (Rijks Instituut Voor
Volksgezondheid en Milieu) blijkt dat in
Nederland ruim 55 procent van de
mannen en 50 procent van de vrouwen
te zwaar is. Obesitas wordt gezien
bij circa tien procent van de volwassen
bevolking. Dat zijn toch verontrustende
cijfers. Groeien wij mee met de rage of
andersom?
Ik ben benieuwd wat er nog meer aan
snoepgoed in lengte, hoogte en breedte
de komende jaren op gewaardeerd
gaat worden.Wat te denken van de ijsjes
als calorieënbom Magnum met die
twee laatste Nederlandse hittegolven?
Inmiddels is snoepgoed gemeengoed
geworden en zijn de aanprijzingen met
‘nu dubbele hoeveelheid’ of ‘tweede
pak halve prijs’ geen uitzondering meer.
Ik vind de rol van onze spor-t en fitnesscentra
daarin van groot belang. Ik
begrijp de commerciële motieven,
maar niet de gekozen formaten.
Helemaal wegdenken is ook geen
optie en halsoverkop overstag gaan en
louter en alleen biologisch verantwoorde
producten in de verkoop leggen,
gaat mij ook veel te ver.Wist je dat
voor Nederland de directe kosten als
gevolg van overgewicht en obesitas
geschat worden op drie tot vijf procent
van het gezondheidszorgbudget.
Dat komt neer op een half tot een miljard
euro per jaar. De indirecte kosten
in de vorm van ziekteverzuim, verloren
arbeidsjaren, uitkeringen en dergelijke,
bedragen circa twee miljard euro per
jaar. Voor andere West-Europese landen
lopen de schattingen uiteen van
één tot vijf procent van het totale
zorgbudget. De indirecte kosten zijn
veel hoger. In de Verenigde Staten worden
de kosten voor de gezondheidszorg
als gevolg van obesitas geschat op
zeven procent van de totale kosten
van de gezondheidszorg. Laten we vanuit
de gezondheidsmarkt deze ‘groeiproblemen’
ter harte nemen en de
candy bars een maatje minder verkopen
en het bewegen en gezonder
leven verder stimuleren….
Tekst: Rutger Simons
Is mede-oprichter van en personal
trainer bij ViveActive Personal Training